نرم گردد آهنش از تف آه آتشینم

یارب آن نامهربانان مه دل فراگیرد ز کینم

گر نگیرد دامنش داد از غبار هرزه گردم

ور نیفتد بر رخش آه از نگاه واپسینم

با نسیم طره او در بهارستان رومم