من که از روز ازل دیدم جمالش را فروغی

بوسه بر پایت ندادم تا نکردی خاک راهم

گه قمر پندارمت، گاهی پری، گاهی فرشته

پرده از رخ برفکن یعنی برآر از اشتباهم

تا به فردای قیامت فارغ از خورشید و ماهم