یک عمر به خون دل صد پاره تپیدیم

از خدمت جانانه، کمر بسته ستادیم

در ساحت می خانه، سراسیمه دویدیم

یک دم بر آن شاهد می خواره نشستیم

در عهد بتان آن چه وفا بود نمودیم

در عالم عشق آن چه بلا بود کشیدیم

زلف سیهش گفت که ما شام مرادیم