تا باد بهار از همه سو بوی گل آرد

مردم همه دانند که دیوانه اویم

هر بزم که رندان خرابات نشینند

نه قابل جامم نه سزاوار سبویم

من بر سر آنم که به جز باد نبویم

دور از لب پر شکر او خون جگر باد

هر باده که ریزند حریفان به گلویم