که ز اندازه پا برون ننهیم

ریخت بر چهره جعد ریحان را

کز کمندش به هیچ رو نجهیم

دست ما را ببست نیروی عشق

تا فروغی جمال او دیدیم

بی نیاز از فروغ مهر و مهیم