چون کنم با خاطر امیدوار خویشتن

من گرفتم جز تو دلداری نمودم اختیار

چون نمایم با دل بی اختیار خویشتن

گر امید از طره عنبرفشانت برکنم

ار زدی هر دو عالم را توان بردن به خاک

گر تو را عاشق کند شمع مزار خویشتن

زان فکندستی به محشر وعده دیدار خویش