درد فروغی را وا تا کی به فردا افکنی

ما را و خود را بیش از این آزرده و رسوا مکن

هردم به مجلس ای رقیب از یار دلجویی مجو

خاطر نگهداریش را خاطر نشان ما مکن

اندیشه از فردا بدار، امروز را فردا مکن