تا از هوای نفس گذشتم به راه عشق

گفت از طلوع طلعت عاشق گداز من

تا جان میانه من و جانانه حایل است

کی پی برد به سر حقیقت مجاز من

برخاست از میانه نشیب و فراز من

تا در خیال حورم و اندیشه قصور

جز مایه قصور نگردد نماز من