که خواجه در غضب آمد ز بی گناهی من

ثواب من همه شد عین رو سیاهی من

فغان که دور فتادم ز کوی ماهوشی

که در گدایی او بود پادشاهی من

به جرم بی گنهی کشتی ام خوشا روزی