نه اشک سرخ و رخ زرد و رنگ کاهی من

به جرم بی گنهی کشتی ام خوشا روزی

که غمزه تو درآید به عذرخواهی من

توان شناخت که من دردمند عشق توام

ز کشتگان غمت چون گواه می طلبند

گواه من نبود غیر بی گواهی من

به غیر تیغ پناهم نماند و می پرسم