گواه من نبود غیر بی گواهی من

توان شناخت که من دردمند عشق توام

نه اشک سرخ و رخ زرد و رنگ کاهی من

ز کشتگان غمت چون گواه می طلبند

به غیر تیغ پناهم نماند و می پرسم

که رحم در دلت آید ز بی پناهی من

سحر به کشتنم از در درآمدی سرمست