به غیر تیغ پناهم نماند و می پرسم

نه اشک سرخ و رخ زرد و رنگ کاهی من

ز کشتگان غمت چون گواه می طلبند

گواه من نبود غیر بی گواهی من

که رحم در دلت آید ز بی پناهی من

سحر به کشتنم از در درآمدی سرمست

مگو نداشت اثر آه صبحگاهی من