که رحم در دلت آید ز بی پناهی من

ز کشتگان غمت چون گواه می طلبند

گواه من نبود غیر بی گواهی من

به غیر تیغ پناهم نماند و می پرسم

سحر به کشتنم از در درآمدی سرمست

مگو نداشت اثر آه صبحگاهی من

نریخت تا به زمین خون پاک بازان را