در بهار عشق کامم خشک و چشمم تر ببین

گر ندیدی قبض و بسط عشق را بر یک بساط

گریه مینا نگر، خندیدن ساغر ببین

گر ندیدی شاخسار خشک هنگام بهار

تنگ دستان در بهای وصل او سر می دهند

بی نوایان را هوای سلطنت بر سر ببین

هیچ دوری جام امید فروغی می نداشت