می کشد به میدانم صف کشیده مژگانم

در نهایت قدرت عجز و انکسارم بین

می به کوی خماران هر چه بود نوشیدم

با چنین می آشامی غایت خمارم بین

گر ز جنگ برگشتم مرد صد هزارم بین

ای که هیچ نشنیدی ناله فروغی را

باری از ره رحمت چشم اشک بارم بین