تا از پی شرف ننشیند به بام او

عاشق نمی کشد قدم از رهگذار دوست

گر افعی گزنده بود زیر کام او

هرگز هما به اوج سعادت نمی رسد

گشتند متفق همه خوبان روزگار

آن گه زدند سکه شاهی به نام او

دانی که چیست حالت درویش و پادشاه