هر گه به صد کرشمه پری وار بگذری

یعنی فزود مهر دلم از گناه تو

یارب چه خسروی که به یک جنبش نظر

تسخیر کرد هر دو جهان را سپاه تو

بر چشم خود فرشته کشد خاک راه تو

تا جلوه تو دید فروغی به چشم دل

بیرون نرفت جان وی از جلوه گاه تو