تا شکن طره را دام بلا کرده ای

گر نه تو را دشمنی است با دل مجروح من

خال سیه را چرا غالیه سا کرده ای

حلقه آزادگان تن به بلا داده اند

کار فروبسته ام هیچ گشایش ندید

تا گره زلف را کارگشا کرده ای

من ز لبت صد هزار بوسه طلب داشتم