هم گره بر کمر سرو خرامان زده ای

مگر آگه ز دل بی سر و سامان شده ای

گر ز دست تو به هر حلقه دلی لرزان نیست

پس چرا با همه تاب این همه لرزان شده ای

هم زره بر تن خورشید درخشان شده ای

چون سواری تو که از شیوه چوگان بازی

بر سر گوی قمر دست به چوگان شده ای