بر سر زلف تو افتاده ست چین تازه ای

کاش کی می ریخت از بهر سرشک دیده ام

دست معمار قضا طرح زمین تازه ای

گر ز چین آشوب برخیزد عجب نبود که باز

نام یاقوت لبت بر خاتم دل کنده ام

اسم اعظم را نوشتم بر نگین تازه ای

گوشه چشمی به سوی من نداری، گوییا