نشستم از سر زلفش ولی به روز سیاهی

فغان که چشمه رحمت نزد بر آتشم آبی

دل گرفته من وا نشد ز هیچ بهاری

دهان غنچه من تر نشد ز هیچ سحابی

گذشتم از بر چشمش ولی به حال خرابی

اگر نه با لب و چشمش فتاد کار تو ای دل

پس از برای چه آخر همیشه بی خور و خوابی