هر شب آراسته در پرده نگار عجبی

تنگ شد کار به من یک دو سه پیمانه زدم

مژده ای دل که زدم دست به کار عجبی

دست نقاش فلک بهر تماشای ملک

کار فرمای دم تیغ ملک ناصردین

آن که هر لحظه گشوده ست حصار عجبی

هر که دید آن لب و گیسو به فروغی گوید