نگویی مرا خود که شاه تو کیست

ندانی که پیش که داری نشست

بر شاه منشین و منمای دست

سرت پر ز تیزی و کنداوریست

اگر نیستی فر این نامدار

سرت کندمی چون ترنجی ز بار

هم اکنون سرت را من از درد فور