خون خوردن و فریاد غریبانه نکردی

ای آن که به مردی نشدی کشته جانان

دردا که یکی همت مردانه نکردی

ایمن دلی از دست ستم کاری صیاد

دل تنگ شدی باز فروغی مگر امروز

از دست غمش گریه مستانه نکردی