یکی بانگ برزد برو مادرش

سرت کندمی چون ترنجی ز بار

هم اکنون سرت را من از درد فور

به لشکر نمایم ز تن کرده دور

که آسیمه برگشت جنگی سرش

به طینوش گفت این نه گفتار اوست

بران درگه او را فرستاد دوست