ستوده ناصردین شه خدایگان مکرم

همه اسیر کمندند و تو سوار سمندی

فروغی از ستمت چون به شهریار ننالد

کز آستان تو نومید رفت از پس چندی

که غیر بحر ز دستش ندیده ام گله مندی