حشم کرشمه از پیش و سپاه غمزه از پس

تو چه خواجه تمامی که چنین غلام داری

مگر از سیاه روزی تو مرا نجات بخشی

که طلوع صبح روشن ز سواد شام داری

پس و پیش خویش بنگر که چه احتشام داری

اگر آن قیامتی را که شنیده ام بیاید

نرسد بدین قیامت که تو در قیام داری