زنهار سبک می رو کاین بار گران داری

از جعد پریشانت جمعی به پریشانی

وز چشم سیه مستت شهری به امان داری

ترسم گسلد مویت از کشمکش دلها

کس طاقت دیدارت زین دیده نمی آرد

آن به که جمالت را در پرده نهان داری

هیچ از دهن تنگت مفهوم نمی گردد