خون آبه جگر بود کز چشم تر فشاندم

دورم ز خویشتن کرد با صد هزار خواری

دوش آن مهم به تندی می زد به تیغ و می گفت

کاین است دوستان را پاداش دوستاری

نقشی که بر درش ماند از من به یادگاری

گیرم طبیب وقتی احوال من بپرسد

کی در شمارش آید دردم ز بی شماری