دادیم جان ولیکن آسودگی ندیدیم

کز ایزدم نمانده ست چشم امیدواری

باد صبا رسانید خاکسترم به کویش

بر کام خود رسیدم اما ز خاکساری

ما را به هیچ حالت فارغ نمی گذاری

تا خار او خلیده ست در پای دل فروغی

چشمم گرو کشیده ست با ابر نوبهاری