که مباد از پی این خفته بود بیداری

از خط نافه گشا مرهم هر مجروحی

وز لب شهدفشان شربت هر بیماری

تو به خواب خوش و من شب همه شب بیدارم

به که بر جان بکشم منت آزار تو را

من که تن داده ام از چرخ به هر آزاری

مستی ما همه این است که در مجلس دوست