که هم آیین و هم آیینه صاحب نظری

تو به جز ابروی خونخواره نداری تیغی

من به جز سینه صدپاره ندارم سپری

من ز رخسار تو آیینه پرستم زیرا

از سر خون خود آن روز گذشتم در عشق

که تو سرمست خرامنده به هر ره گذری

نه عجب طبع فروغی به تو گر شد مایل