گر آن دهان نسازد از بوسه شادکامم

دشنام آن شکر لب خوش تر ز هر سلامی

در وعده گاه وصلش جانم به لب رسیده ست

ترسم صبا نیارد زان بی وفا پیامی

شادم نمی توان کرد دیگر به هیچ کامی

ای وصل ماه رویان خوش دولتی ولیکن

چون چرخ بی ثباتی، چون عمر بی دوامی