پیکان عشق جانان تا پر نشسته برجان

خار جفای او را خوردم به هر زمانی

در گردنم فکنده ست گیسوی او کمندی

بر کشتنم کشیده ست ابروی او کمانی

هرگز چنین خدنگی ننشسته بر نشانی

در عالم جوانی کاری نیامد از من

دستی زدم به پیری در دامن جوانی