جانانه را ببینی و جان را فدا کنی

تا کی در انتظار قیامت توان نشست

برخیز تا هزار قیامت به پا کنی

دانی که چیست حاصل انجام عاشقی

شکرانه ای که شاه نکویان شدی به حسن

می باید التفات به حال گدا کنی

حیف آیدم کز آن لب شیرین بذله گوی