گر کام خواهی از لب لعلش فروغیا

نگذاشت آب دیده که خاکی به سر کنی

ناوک زنان بتان کمان کش ز چابکی

فرصت نمی دهند که جان را سپر کنی

باید ز اشک دامن خود پر گهر کنی