گر شبی شانه بر آن جعد معنبر نکنی

مجلس نیست که بنشینی و غوغا نشود

محفلی نیست که برخیزی و محشر نکنی

همه کاشانه پر از عنبر سارا نشود

شکر کز سلسله موی تو دیوانگیم

به مقامی نرسیده ست که باور نکنی

دست از دامنت ای ترک نخواهم برداشت