تا به خون ریزی من دست، به خنجر نکنی

شکر کز سلسله موی تو دیوانگیم

به مقامی نرسیده ست که باور نکنی

دست از دامنت ای ترک نخواهم برداشت

خون من ریخت دو چشم تو و عین ستم است

دعوی خونم اگر زین دو ستمگر نکنی

تو بدین لعل گهربار که داری حیف است