که به چوگان نتوان گفت مرو در پی گوی

گر به دنبال دل آن زلف رود هیچ مگوی

گر ز بیخم بکند، دل نکنم زان خم زلف

ور به خونم بکشد، پا نکشم زان سر کوی

دل به سختی نتوان کند از آن زلف بلند