گهی به دانه اشکی، گهی به شعله آهی

رواست گر همه عمرش به انتظار سرآید

کسی که جان به ارادت نداده بر سر راهی

تسلی دل خود می دهم به ملک محبت

فتاد تابش مهر مهی به جان فروغی

چنان که برق تجلی فتد به خرمن کاهی