ما گدایان را از درگه خود دور مکن

عاشقی کفر نباشد نه چنین باید کرد

باده صاف به یاران کهن باید کرد

نظر لطف به عشاق غمین باید کرد

که ترحم به گدایان به از این باید کرد

از بر خسته دلان چند به تندی گذری

بعد از این مرکب آهسته به زین باید کرد