زان که حیف است کسی این همه بی کار بود

ترسم آخر نرسد نوبت خون خواهی من

بس که در ره گذرش کشته بسیار بود

چنگ در تار سر زلف بتی باید زد

در ره عشق بریزد آن چه تو را دربار است

ره رو کعبه همان به که سبک بار بود

به که در پرده بپوشند رخ خوبان را