باده ای گر شود از غرب تهی شیشه آن

باده هم چو دل عاشق یا روی نگار

باده کهنه گر از عمرش پرسم گویند

که ز پنجاه فزون است و صد آید به شمار

می نیابی تو به شرق اندر مردی هشیار

باده صاف چو دل های حکیمان اله

تلخ چون زاهد سجاده فکن در بازار