تا به کی گردم بر خاک درت خوار و ذلیل

می نیابی تو به شرق اندر مردی هشیار

باده صاف چو دل های حکیمان اله

تلخ چون زاهد سجاده فکن در بازار

تا به کی باشم در دست غمت زار و نزار

بی تو گیرد همه شب لشکر آهم به میان

بی تو ریزد همه دم گوهر اشکم به کنار