به یکی روز ببینند دو خورشید عیان»

دوش در میکده با آن صنم قافیه دان

خواندم این مطلع شه را و زدم رطل گران

«برقع از روی برافکن که همه خلق جهان

رخ رخشان بنما، دیده جان را بفروز

لب میگون بگشا آتش دل را بنشان

مهر خورشید رخت هیچ نگنجد به ضمیر