که نیفتد نظرم بر رخ هر زیبایی

چهره هم چو مهت را همه شب زیر نقاب

هر چه پنهان کنی ای دوست به ما پیدایی

تا تو منظور منی دیده فرو دوخته ام

گر چه روی تو ندیدیم ولی خوشنودیم

که ندیده ست تو را دیده هر بینایی

لب شیرین تو گویا به حدیث آمد باز