عبید از کرم یار بر مدار امید

ز خاک گور اگر بردمد گیاه مرا

به جور او چو بمیرم ز نو شوم زنده

اگر به چشم عنایت کند نگاه مرا

که لطف شامل او بس امیدگاه مرا