خورشید بنده گردد و مه خوشه چین مرا

از دور دیدمش خردم گفت دور از او

دیوانه میکند خرد دوربین مرا

گر سایه بر سرم فکند زلف او دمی

تا چون عبید بر سر کویش مجاورم

هیچ التفات نیست به خلد برین مرا