خاطر آزاد شد از سرو خرامان ما را

کرد فارغ گل رویت ز گلستان ما را

کفر زلف تو برآورد ز ایمان ما را

تا خیال قد و بالای تو در دل بگذشت

ما که در عشق تو آشفته و شوریده شدیم

می کند حلقه زلف تو پریشان ما را

تا به دامان وصالت نرسد دست امید