بس کن عبید با دل شوریده داوری

رغبت به نوشدارو و حاجت به قند نیست

هرجا که آتش غم دلدار شعله زد

جان برفشان به ذوق که جای سپند نیست

بیچاره را نصیحت ما سودمند نیست